Kabels & aansluitingen
Het signaal van een platenspeler is anders dan van vrijwel elke andere geluidsbron in huis, en dat heeft gevolgen voor hoe je hem aansluit. Hieronder waarom dat zo is, en welke twee onderdelen daarbij komen kijken.
Waarom een platenspeler niet zomaar aan te sluiten is
Het elektrische signaal dat een naald oplevert is aanzienlijk zwakker dan het signaal van een cd-speler of streaming-apparaat, en heeft bovendien een vervormde frequentiebalans: bij het persen van een plaat worden lage tonen bewust verzwakt en hoge tonen versterkt (de RIAA-equalisatiecurve), om ruimte te besparen in de groef en ruis te beperken. Een phono-voorversterker versterkt het signaal én corrigeert die curve weer naar normaal — zonder die stap klinkt een plaat via een gewone lijningang zwak, dun en scheef gebalanceerd.
Losse voorversterker of ingebouwd?
Heeft je platenspeler of versterker geen ingebouwde phono-ingang, dan is een losse phono-voorversterker de oplossing: die schakel je tussen de platenspeler en een gewone lijningang van de versterker. Voor de meeste thuisopstellingen is een budget- tot middenklassemodel ruim voldoende; het verschil met duurdere varianten wordt vooral hoorbaar bij hogere-kwaliteit systemen eromheen.
Maakt de kabel zelf verschil?
Doordat het signaal zo zwak is, is een platenspeleropstelling gevoeliger voor ruis en bromtonen dan de meeste andere aansluitingen in huis — een slecht afgeschermde of te lange kabel kan dat merkbaar verergeren. Een degelijk afgeschermde phono-kabel lost dat meestal op zonder dat je naar de duurste optie hoeft te grijpen; hoor je alsnog een bromtoon, controleer dan eerst of de aardingsdraad (indien aanwezig) goed is aangesloten voordat je naar een andere kabel overstapt.
